امروز میهمان برنامه روزانه فریدون جیرانی، کیانوش عیاری بود. عیاری به نظرم از آن دست کارگردان هایی است که هنوز شاهکارشان را نساخته اند. از آن دست هنرمند هایی که معلوم است یک چیزی در چنته دارند و تا حالا هم کارهای خوبی انجام داده ولی هنوز آن کار اصلی، فیلم اصلی اش را نساخته. شاید بودن یا نبودن اش را بتوان یکی از آن کارهایی دانست که می توانست آن شاهکارش باشد که نشد. فیلم خوبی است این بودن یا نبودن. ولی خوب در حد شاهکار نیست. عیاری امروز داشت از روش تحقیق کردنش برای سریال روزگار قریب می گفت و ما هم کلی چیز یاد گرفتیم. از این می گفت که وقتی دارید تحقیق می کنید اجازه بدهید جریان تحقیق شما را هر جا که خواست ببرد و از این می گفت که چطور برای تحقیق سریال خودش را محدود نکرد و به جای نشستن در گوشه ی عزلت کتابخانه ( این دقیقا عبارت خودش بود! ) به همه جا سرک کشید و از همه چیز تحقیق کرد و در میان همین تحقیق کردن ها کلی ایده و نکته ی جدید به ذهنش رسید. سریال روزگار قریب را هیچ وقت کامل ندیدم. شاید یک بار مجموعه ی کاملش را از سروش خریدم. کلی از این نکات ریز برای یاد گرفتن دارد این سریال. و البته خود این کارگردان.