دیروز در برنامه ی ویژه نوروز کلاه قرمزی، مرضیه برومند و زی زی گولو هم حضور داشتند. راستش کلاه قرمزی را هر روز می بینم و هر روز کلی می خندم و پرتاب می شوم به دوران کودکی ام. اینکه چطور این دو تا عروسک اینقدر برایم از خیلی آدم های زنده و واقعی دنیا واقعی تر و دوست داشتنی ترند، برایم جالب است. دیروز دیگر عیش مان نوش بود چون زی زی گولو هم آمده بود و چند تا از عروسک های محبوب مان دور هم جمع شده بودند! وقتی کلاه قرمزی از مدرسه موش های مرضیه برومند گفت، یکی از دوستانم گفت که فقط عروسک کپل از بین تمام عروسک های مدرسه ی موش ها سالم مانده و بقیه همه خراب شده و از بین رفته اند. یک هو دیدم ای داد بیداد! بدون اینکه متوجه باشیم و بدون اینکه اصلا یادمان باشد یک عالمه از گنجینه های زندگی مان از بین رفتند. یک عالمه از چیزهایی که پر از عشق و نوستالژی و فرهنگ هستند. یک عالمه از گنجینه هایی که لااقل یادآور دورانی بودند که مهم ترین چیز برایمان این بود که (( اسمشو نبر )) دستش به موش ها نرسد. و واقعا چقدر هم مهم بود. چون بالاخره دستش به ما موش های بیچاره رسید و تکه پاره مان کرد.