فروردین ماه امسال پر سفر ترین ماه عمرم بود. از چادر زدن چند روزه در کوه و کمر های اطراف مسجد سلیمان تا مسافرت یزد و شیراز و شمال! امروز بالاخره سفرهایم تمام شد. بسیار سفر کردم ولی تازه فهمیدم این جمله بسیار سفر باید تا پخته شود خامی چقدر مسخره است! نسخه جدید ضرب المثل را اینطور می نویسم: (( هر چه بیشتر سفر کنی تازه می فهمی چقدر خامی!!! )) این سفر ها آنقدر چیز های جالب برایم داشت که فکر می کنم نوشتن مثلا درباره آثار باستانی یزد یا شیراز یا طبیعت زیبای شمال احمقانه باشد. فکر می کنم نوشتن درباره نوع زندگی مردم در یزد و مقایسه آن با شیراز، شمال و اهواز خودمان چه بسا می تواند بسیاری از چیز ها از جمله نوع معماری ها و طبیعت و خیلی چیز های دیگر را توجیه کند. فکر می کنم نوشتن درباره دستگیر شدن چند ساعته در پاسگاه لاهیجان به جرم داشتن روابط نامشروع (!) با کسانی که رابطه ات با آن ها عمیق تر از رابطه ات با خواهرت بود جالب تر باشد از مثلا ارتفاع تله کابین لاهیجان. فکر می کنم نوشتن درباره کشف جدیدم، قلیان ، جذاب تر باشد از مثلا کیفیت چای های سبز لاهیجان یا کلوچه های معرکه شمال که البته این آخری را توصیه می کنم هرگز از دست ندهید! اهل سفر نامه نوشتن و این چیز ها نیستم. سفرنامه هایم را در مغزم می نویسم تا راحت تر در دسترس باشد. شاید همه این ها بعد ها روزی جایی تاثیری داشته باشند. نمی دانم، شاید هم فقط وقت مان را تلف می کنیم!